12 Saat
Hakan Bülent Üstün
On iki saatlik bir rüyaydı belki de yaşananlar
Belki de bir ömrün özetiydi,
Bir hayatın anlamıydı ya da.
Saat on ikiyi vurunca,
Vurulup düşerim sanmıştım,
Ama avuçlarımda avuçlarının teri,
Gözlerimde yüzün, gözlerin…
Kulaklarımda gülüşün,
Öleceğimi sanırken bitince,
Neden yaşadığımı,
Sonunda anlamıştım…
Bahar’a - İzmir